van: Parool – 28 september 2026

De Amsterdamse proef om asielzoekers aan het werk te helpen is succesvol en wordt voortgezet. Een derde van de werkgerechtigde deelnemers van de pilot heeft sinds 2025 een baan gevonden en een bijna even grote groep heeft een stap richting betaald werk gezet.

door Madelief van Dongen

De asielzoekers gingen vooral aan de slag in de horeca, transport en logistiek; vijf vonden een baan bij de gemeente.

Van de 1017 asielzoekers die kunnen en willen werken, zijn de afgelopen anderhalf jaar 332 mensen gestart met betaald werk. Nog eens 312 mensen hebben een concrete stap naar werk gezet door bijvoorbeeld sollicitatiegesprekken te voeren of hun cv op te sturen.

Dat blijkt uit een rapport van Platform31. De kennisorganisatie deed in opdracht van de gemeente onderzoek naar de resultaten van de pilot die Amsterdam in 2025 met het COA en UWV opstartte. Het doel van de pilot is asielzoekers vanuit het azc op de Willinklaan (Nieuw-West), de noodopvang in het A&O hostel (Zuidoost) en op de MS Galaxy (Nieuw-West) actief te begeleiden naar werk.

Werkzoekende asielzoekers krijgen persoonlijke begeleiders. Ook zijn er ‘werkdesks’ ingericht om vragen te beantwoorden en worden er banenmarkten en sollicitatietrainingen georganiseerd. Andersom krijgen Amsterdamse werkgevers ondersteuning bij het aanvragen van de nodige vergunningen.

Structuur en financiële stabiliteit

Officieel loopt de proef tot het eind van dit jaar, maar de voorlopige conclusie is dat de pilot duidelijk zijn vruchten afwerpt. De werkende nieuwkomers ervaren meer structuur en financiële stabiliteit, leren sneller de taal en hebben minder stress. De meesten gingen aan de slag in de horeca, transport en logistiek; vijf vonden een baan bij de gemeente.

“De grootste uitdaging voor onze economie zijn de tekorten op de arbeidsmarkt,” zegt wethouder Sofyan Mbarki (Werk en Inkomen). “We hebben echt iedereen nodig.”

Het idee is dat de aanpak niet alleen bijdraagt aan het welzijn van de nieuwkomers, maar ook de krapte bij werkgevers tegengaat. Uit een kosten-batenanalyse van de gemeente blijkt dat een snellere inburgering op termijn zorgt voor lagere bijstandskosten. Oekraïense vluchtelingen, die na hun aankomst meteen mochten werken, gaven de Nederlandse economie in 2024 een boost van 3,5 miljard euro.

Talent niet genoeg benut

De Amsterdamse resultaten zijn in lijn met onderzoek dat de Sociaal-Economische Raad vorige week publiceerde. De SER adviseert het ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid om nieuwkomers zo snel mogelijk te begeleiden naar passend werk. Nu worden de talenten van statushouders, asielzoekers en Oekraïense ontheemden niet genoeg benut, vindt de raad.

Slechts 57 procent van de statushouders in Nederland heeft acht jaar na het verkrijgen van een status betaald werk. Oekraïners, die onder een aparte status vallen, mogen wel meteen werken en vinden relatief snel werk, maar dat is vaak op uitzendbasis en onder hun opleidingsniveau.

In Amsterdam gaat het beter, al blijft de duurzaamheid van de banen een heikel punt. Maar liefst 37,7 procent van de geplaatste deelnemers bleek na drie maanden niet meer werkzaam bij hun werkgever. De oorzaken zijn uiteenlopend: sommigen werden overgeplaatst naar andere locaties, kregen tijdelijke contracten of hadden werk dat niet aansloot bij hun verwachtingen of niveau.

Hoge taaleisen

“We zijn blij met ieder talent dat we aan werk helpen,” zegt Mbarki. “Deze uitval gaat ook over de vraag hoe wij diploma’s waarderen die niet in Nederland zijn behaald.” Volgens Platform31 komen theoretisch opgeleide mensen, zoals tandartsen of accountants, nauwelijks in hun eigen vak aan de bak vanwege hoge taaleisen en beperkte toegang tot gereguleerde beroepen.

Deze zomer sprak minister Thierry Aartsen (Werk en Participatie) de ambitie uit om 75.000 extra nieuwkomers aan het werk te hebben aan het eind van 2030. Hij wil onder andere dat kansrijke asielzoekers in azc’s gelijk starten met taal en werk en dat er meer ruimte komt voor werk tijdens de inburgering.

Wethouder Mbarki wil dat gemeenten wettelijk verantwoordelijk worden voor het begeleiden van mensen naar werk en daarvoor structurele financiering krijgen. “We gaan de pilot voortzetten, maar om de begeleiding op te schalen zijn structurele middelen nodig,” zegt hij. Tot 2030 maakt Amsterdam 1,5 miljoen euro per jaar vrij voor de aanpak.

– – – – –

www.parool.nl/amsterdam/proef-succesvol-ruim-een-derde-van-de-amsterdamse-asielzoekers-vindt-een-baan

= = =

Met ons kunstcollectief organiseren we een expositie. Kom langs voor de opening van onze tentoonstelling!

Op 11 november 18.00-21.30, Kruitberg 1002, Amsterdam

We nemen je mee langs kunstwerken over persoonlijke onderwerpen van de kunstenaars. Je kan onder andere zien hoe het is om in detentie te zitten in Nederland, hoe internationale politiek betrekking heeft op individuen, en hoe gedeelde cultuur wordt ervaren. Er is daarna muziek, eten en een gezamenlijk politiek kunstwerk waar jij zelf aan mee kan werken.
Samen met Fransix Tenda Lomba maakten de kunstenaars Carmen, Clarisse, Daphine, Emmanuel, Hamo, Kevine, Madrine, Parkstone en Richard werk waarin ze iets van zichzelf laten zien. Na een korte inloop nemen de kunstenaars je zelf mee langs hun werk.

Daphine, een kok uit Oeganda, kookt voor ons. Het koken leerde ze van haar oma, die een eigen cateringbedrijf had.

Ondertussen zorgt Mo Ahmed voor muziek, al tijdens de inloop en daarna tot het einde van de avond. Hij speelt op zijn logdrums en is slagwerker, zanger en componist, en leider van Mo & Kush Band. Hij komt uit Soedan.

Tijdens het eten beginnen we ook met het gezamenlijke kunstwerk, samen met Jun Saturday, activist en cultureel werker uit Utrecht met een Filipijnse achtergrond en zelf ervaring als migrant en vluchteling. Jun is maakt die avond samen met ons een kunstwerk. Neem dus je creativiteit mee!

Programma
18.00 – 18.30 Inloop
18.30 – 19.15 Rondleiding door de kunstenaars
19.15 – 20.15 Eten (buffet)
19.30 – 21.30 Gezamenlijk kunstwerk
Muziek: tijdens de inloop en van 19.15 tot 21.30

Over Fransix

Kunstenaar Fransix Tenda Lomba maakt werk over cacao, en bespreekt via dit werk de macht die het Globale Noorden uitoefent in zijn land Congo. Hij deelt in zijn werk iets van zichzelf: hij is de zoon van een lerares. Hij vertelt hoe kinderen op school liedjes zingen en dansen, en hoe deze liedjes gaan over de regeringsleiders — onderdeel van propaganda. Vanuit het persoonlijke bespreekt hij het politieke.

van: Parool – 21 oktober 2026

De Raad van Kerken riep dinsdag duizenden kerken op tijdelijk statushouders op te vangen. Volgens sommige Amsterdamse kerken is dat in een overvolle stad echter nog best een opgave. ‘Het is al hutjemutje.’

door Malou Hart

Actie Onderdak is een initiatief van onder meer de Raad van Kerken in Nederland, de Protestantse Kerk in Nederland (PKN), de Rooms-Katholieke Kerk en negentien aangesloten kerkgenootschappen en diverse koepels. De opvang van statushouders zou plaats moeten vinden in periodes van drie maanden, waarin met name gezinnen met kinderen onderdak krijgen.

“De actie van de Raad van Kerken sluit goed aan bij hoe we als kerken gastvrije plekken willen zijn,” zegt Johan Visser, scriba bij de Protestantse Kerk Amsterdam. Vanuit de Bijbelse traditie en het christelijk-sociaal denken past het, vindt hij, om om te zien naar vreemdelingen en vluchtelingen.

Het plan van de Raad van Kerken is uitgewerkt in samenwerking met het ministerie en het Centraal Orgaan opvang Asielzoekers (COA). ‘Het COA draagt er zorg voor dat de mensen na drie maanden naar een nieuwe plek kunnen doorstromen,’ schrijven de initiatiefnemers. De deelnemende kerken krijgen hulp en begeleiding van kerkelijke netwerk- en vluchtelingenorganisatie INLIA. De kosten die kerken maken, worden vergoed.

Geen faciliteiten voor overnachtingen

Maar lang niet alle Amsterdamse kerken lijken ruimte over te hebben om mensen op te vangen. Bij de Onze Lieve Vrouwekerk in het centrum van Amsterdam vindt men het een mooie oproep. “Maar we hebben hier geen faciliteiten voor overnachtingen,” zegt priester Eugen Graas. “We hebben een ontmoetingscentrum, maar dat wordt dagelijks gebruikt. Daar zouden statushouders geen enkele privacy hebben.”

Ook in de Andrieskerk in Buitenveldert is geen plek. “Je zou tachtig bedden in de zaal kunnen leggen, maar daar worden ook gewoon diensten gehouden,” zegt een van de beheerders. “De kerk is wat dat betreft geen opvanghuis, daar is het niet voor bedoeld.”

Het plan van de Raad van Kerken richt zich niet op de ruimtes waar diensten worden gehouden, maar vraagt kerken statushouders te huisvesten in bijvoorbeeld een bijgebouw van de kerk, een lege pastorie of een vakantiewoning. ‘Zij leren hun nieuwe omgeving zo alvast kennen en er komt ruimte vrij in de overvolle asielopvang,’ schrijven de initiatiefnemers.

Zoeken naar mogelijkheden

Ook dan blijft het voor veel Amsterdamse kerken zoeken naar mogelijkheden. “Ik zou heel graag willen bijdragen aan dit initiatief, maar onze zalen worden de hele week druk bezocht voor allerlei activiteiten,” zegt dominee Bram Beute van kerk de Oase in Nieuw-West.

Michael van den Bergh, pastoor bij de Oud-Katholieke kerk in Amsterdam-Zuid, vermoedt dat het in Amsterdam lastiger is om aan leegstaande ruimte te komen dan op andere plekken in Nederland. Ook in zijn kerk is er geen ruimte over. “Sommige kerkgemeenschappen zoeken zelfs nog onderdak, die houden nu diensten in garages.”

Priester Graas van de Onze Lieve Vrouwekerk: “In Amsterdam is een grote woningnood – het is al hutjemutje. Hier heb je niet zomaar een pastorie of een kosterswoning over.”

Een studio in een hofje

Toch heeft geloofsgemeenschap Doopsgezind Amsterdam misschien één plekje gevonden. Vóór de oproep van de Raad van Kerken dacht de gemeenschap al aan het huisvesten van statushouders. Het is niet toegestaan om in haar Singelkerk te wonen vanwege brandgevaar, maar de gemeenschap heeft ook twee hofjes in beheer, die doorgaans worden verhuurd aan studenten en 55-plussers.

“We onderzoeken momenteel of we een statushouder een thuis kunnen bieden in een studio die onlangs in een van onze hofjes is vrijgekomen,” zegt een woordvoerder. “Iemand die in Nederland een nieuw bestaan opbouwt, heeft immers niet alleen behoefte aan een eigen plek, maar ook aan de mogelijkheid om zich ergens thuis te voelen en een toekomst op te bouwen.”

Ook de Protestantse Kerk Amsterdam sluit niet uit dat ze in een van haar kerken wat bedden kunnen plaatsen. “Misschien komen er wel pastorieën vrij vanwege vacatures,” zegt scriba Visser. “Daar hebben we nu nog geen zicht op, maar we gaan aan de slag.”

Volgens de Raad van Kerken stromen landelijk ook al de eerste aanmeldingen binnen bij Actie Onderdak. Zo zijn er kerken die de komende maand al tot wel twintig plekken kunnen realiseren, en kerken die zeggen plek te hebben zodra hun vakantiehuisjes vrijkomen.

– – –

www.parool.nl/amsterdam/een-studio-in-een-hofje-en-misschien-bedden-in-een-pastorie-amsterdamse-kerken-zoeken-onderdak-voor-statushouders

= = =

Uitnodiging aan belangstellenden

Namens Meldpunt Vreemdelingendetentie en Human Rights Initiatives organiseren wij een collegereeks over vreemdelingendetentie, bestaande uit vier bijeenkomsten aan de Vrije Universiteit Amsterdam. Met deze reeks willen wij studenten en andere geïnteresseerden in het onderwerp stimuleren om kritisch na te denken over het Nederlandse beleid rondom vreemdelingendetentie en de bredere implicaties daarvan voor recht, bestuur en samenleving.

Vreemdelingendetentie is een actueel en complex onderwerp, dat de raakvlakken blootlegt tussen migratiebeleid, mensenrechten en bestuursrecht. In een tijd waarin de opvang van migranten en de grenzen van rechtvaardigheid en menselijkheid onderwerp zijn van maatschappelijk en politiek debat, is verdieping en academische reflectie des te belangrijker.

De colleges worden verzorgd door deskundigen uit wetenschap en praktijk, en bieden studenten en andere geïnteresseerden inzicht in zowel de juridische kaders als de menselijke gevolgen van detentie. Ons doel is om kennisdeling te bevorderen en te inspireren tot kritisch engagement en maatschappelijke betrokkenheid.

De collegereeks is gratis toegankelijk en de bijeenkomsten kunnen ook afzonderlijk worden bijgewoond. De colleges vinden plaats aan de Vrije Universiteit Amsterdam, telkens van 18:00 tot 20:00 uur, op:

• Donderdag 5 november – Kennismaking met vreemdelingendetentie;
• Donderdag 12 november – Isolatie & kwetsbaarheid in vreemdelingendetentie;
• Donderdag 19 november – Achter gesloten deuren: ervaringen van binnenuit;
• Donderdag 26 november – Migratiebeleid en de kracht van verzet.

Wij zouden het zeer op prijs stellen als u onze flyer (bijgevoegd) wilt delen binnen uw netwerk of onder studenten en andere geïnteresseerden in dit thema. Aanmelden kan via deze link en de QR-code op de flyer.

Mocht u nadere informatie wensen, dan verstrekken wij die uiteraard graag.

Met vriendelijke groeten,

Zoé Bander

Projectmedewerker

E: z.bander@humanrightsinitiatives.com

M: +31 (0)6 27 22 77 82

Aanwezig van maandag tot en met donderdag

= = = = =

door Erik Rouw in het Parool – 14 – 10 – 2026

‘Junius, die sinds 1984 in Nederland woont, heeft volgens de minister geen binding met Nederland’

Met het plan om ‘terugkeerfrustreerders’ te straffen laat het kabinet zien nauwelijks oog te hebben voor de uitdagingen waar ongedocumenteerde mensen voor staan, schrijft Erik Rouw van het ASKV in deze ingezonden brief.

Elke maandag- en donderdagochtend stroomt onze wachtkamer vol met mensen voor ons spreekuur. Op het kantoor van ASKV, een hulporganisatie voor ongedocumenteerde mensen, verzamelen zich mensen met de meest uiteenlopende vragen. Van gezinnen tot ouderen, van voetbalvaders tot scholieren. Sommigen zijn al jaren in Nederland.

En allemaal ervaren ze hetzelfde probleem: ze lopen volledig vast door de migratiewetgeving. Het kabinet-Jetten noemt hen ‘terugkeerfrustreerders’ en sinds vorige week krijgt die naam een nieuwe betekenis: asielminister Bart van den Brink wil het tegenwerken van uitzetting strafbaar maken.

Dat betekent dat ze zomaar zes maanden in de cel kunnen belanden als de overheid vindt dat ze ‘niet goed genoeg meewerken’ aan hun vertrek. Dat gaat dan bijvoorbeeld over Junius, die sinds 1984 in Nederland woont. Bij de Bijlmervliegramp verloor hij zijn twee stiefdochters. Hun graven staan op zijn naam en hij gaat nog altijd trouw op bezoek.

In de nieuwe beleidscategorie waarin de asielminister hem plaatst, verdwijnt alles wat hem met Nederland verbindt. In die papieren werkelijkheid heeft Junius geen binding met Nederland, en is hij een cijfer dat omlaag moet.

Zondebok

Mensen als Junius bestempelen als een ‘terugkeerfrustreerder’ legt het probleem volledig bij het individu. Terwijl wij dagelijks zien dat ieder mens voor andere uitdagingen staat, waarop ze vaak zelf weinig invloed hebben. Denk aan landen van herkomst die geen documenten verstrekken, onduidelijkheid over iemands nationaliteit of mensen met medische of psychische problemen. De overheid is daar blind voor en wijst liever een zondebok aan.

Die zondebokpolitiek sijpelt al jaren door in onze politiek, met als dieptepunt het ministerschap van Marjolein Faber (PVV). Het nieuwe kabinet zei het anders te doen, maar in de nieuwe zakken van D66, CDA en de VVD zit nog steeds de oude wijn van het radicaal-rechtse gedachtegoed van de PVV.

Waar blijft het besef dat niet iemand als Junius het probleem is, maar de manier waarop wij met migratie omgaan? Dat sturen op cijfers zorgt voor schrijnende situaties?

De minister heeft zijn prioriteiten totaal niet op orde. Volgens hem heeft deze wet betrekking op ongeveer honderd mensen per jaar. Toch wordt er voor deze uiterst kleine groep, zonder politieke macht, een geheel nieuw misdrijf gecreëerd. Met als enige doel dat het kabinet-Jetten z’n spierballen kan laten zien.

– – –

www.parool.nl/columns-opinie/opinie-junius-die-sinds-1984-in-nederland-woont-heeft-volgens-de-minister-geen-binding-met-nederland

= = = = =

Op zondag 1 november vindt om 15.00 uur in de Mozes en Aäronkerk (Waterlooplein 207, Amsterdam) de oecumenische herdenking plaats van vluchtelingen die het afgelopen jaar omkwamen aan de Europese grenzen. Elk jaar opnieuw een indrukwekkende bijeenkomst, die steeds meer bezoekers trekt.

Voorgangers uit heel verschillende Amsterdamse kerken herdenken de vele doden van het afgelopen jaar in hun gebed. Theologe Janneke Stegeman verzorgt de overweging. Haar vertrekpunt is één van de bekendste Bijbelse verhalen over migratie en bevrijding: dat van de Exodus, waarin de Israëlieten wegvluchtten van de onderdrukking door de farao in Egypte. En als ze bij de zee komen, splijt het water. Wonder boven wonder kunnen ze dwars door de zee gaan, over droog land.

We herdenken op 1 november de mensen die de overkant niet hebben gehaald. Mensen gevlucht uit wie weet welke situatie, gedreven door een verlangen dat er ergens een toekomst moet zijn. Was de zee maar gespleten, zodat er een droog pad verscheen. Was er tenminste maar een deugdelijke boot geweest, en anders een reddingboot. Op 1 november zijn er tenminste mensen die om hen rouwen en vormen wij een gemeenschap die hun namen noemt, hun bestaan bevestigt, en protest aantekent bij hun sterven.

De herdenking wordt afgesloten met een processie naar de Amstel, waar bloemen worden uitgestrooid om de overledenen te gedenken.

Voorprogramma
Voorafgaand aan de herdenking spreekt Saied Al-Karim over zijn ervaring in de grensgevangenis, waarover de graphic novel Alle dagen ui verscheen. Er is ruimte voor vragen en gesprek, en de mogelijkheid om het boekje aan te schaffen.
Het voorprogramma vindt plaats in het Huis van Sant’Egidio (Waterlooplein 205,
naast de kerk) en wordt afgesloten met een spoken word door Soulaymane Abdou Idi.

De herdenking wordt georganiseerd door het Jeannette Noëlhuis, de Gemeenschap van Sant’Egidio en de Raad van Kerken Amsterdam.

Info in pdf:

https://rvkamsterdam.nl/wp-content/uploads/2026/10/HERDENKING-omgekomen-VLUCHTELINGEN-2026.pdf
= = = = =

van: Trouw – 24 augustus 2026

Titel in de papieren krant: Naastenliefde kan het winnen van lelijke politiek

Column door Dolf Jansen

Afgelopen dinsdag bevond ik me in een kerk, een christelijke kerk zelfs. In Kampen. Ik hoor u denken het moet niet gekker worden. Ik hoor u denken is hij vier weken weg geweest én bekeerd? Ik hoor u denken wat is het verhaal, Dolluf?!

Ga ik u vertellen. Nadat ik u nog even schets dat de kerk zich 2 kilometer buiten het bruisende centrum van Kampen bevindt en mijn voorprogramma een emeritus dominee was die psalmen of andere bijbelteksten zat te duiden, en een jongen van 13 uit Urk die orgel speelde als een soort kruising tussen een bevlogen muzikale voorganger en Sven Hammond. De reden dat zij er waren, dat ik er was, dat een paar honderd mensen op die avond naar de kerk kwamen: het kerkasiel. Wellicht heeft u ervan gehoord, wellicht had u geen idee dat dat nog steeds gaande is.

Simpel gezegd: het asielbeleid, een woord dat eigenlijk tussen aanhalingstekens moet, betekent dat heel veel mensen, gezinnen vaak, heel lang in onzekerheid zitten over hun status, over hun toekomst, omdat procedures heel lang duren, omdat mensen via beroep en bezwaar vechten voor hun recht, en (vooral) omdat een vrij groot deel van de politiek helemaal niet bezig is met oplossingen. Voor een deel omdat mildheid en/of menselijkheid juist in deze kwesties direct keihard afgerekend zou worden aan talkshowtafels, en in aanpalende ochtendkranten ook; voor een deel omdat de chaos in de opvang, en alles wat daarmee samenhangt, voor zeker zes partijen in uw parlement een politiek verdienmodel is.

Simpel gezegd: zolang systemen vastlopen, zolang mensen in het gras slapen, zolang wanhopige mensen proberen arrestatie en uitzetting met alle middelen te verhinderen, kunnen deze partijen harde taal uit blijven slaan, en daarmee scoren. Dat grenscontroles! en instroom naar nul! en remigratie! helemaal niks opleveren maakt niks uit, het lijkt op politieke daadkracht.

Hier praten we vooral over kinderen. Er was, in 2019, een (eenmalig!) kinderpardon, aansluitend zou het systeem zorgen dat de wantoestand van vóór die noodmaatregel nooit meer zou optreden. Waarna ik u moet vertellen dat op dit moment zeker 420 ‘gewortelde kinderen’ in angst leven dat ze kunnen worden uitgezet naar een land waar ze meestal nog nooit zijn geweest, en waar ze meestal geen enkele band mee hebben.

Het gezin Babayants – moeder, vader, Aram, Ariana, Amelia en Aleksa – zit sinds november 2024 in kerkasiel in Kampen. Al ruim 21 maanden is de kerk in actie, al ruim 21 maanden is er continu een dienst, een preek, een verhaal, muziek, gesprek, samenzang, orgelklanken, samenzijn. En al ruim 21 maanden kunnen zes lieve zachte mensen niet naar buiten, want daar wachten donkere busjes met scherpe schuifdeuren, daar wacht uitzetting.

Ik mocht dinsdagavond een kleine bijdrage leveren aan het kerkasiel, ik mocht twee uur spreken en dichten, ik mocht grappen maken die eigenlijk nooit in een christelijke kerk gemaakt worden.

En kreeg, ik verzin dit niet, luid applaus toen ik verwees naar mijn column op deze plek.

De huidige asielcrisis is gecreëerd en oplosbaar, gewortelde gezinnen kunnen hier blijven, en empathie en naastenliefde kunnen het winnen van lelijke politiek.

Dat geloof ik oprecht.

– – –

www.trouw.nl/columnisten/kerkasiel-beschermt-kinderen-tegen-donkere-busjes-met-scherpe-schuifdeuren

= = =

van: Parool – 16 juni 2026

De strengere regels van het Europese migratiepact dat vorige week inging, hebben ook gevolgen voor asielzoekers en statushouders die al in Nederland zijn. Critici voorzien dat de rekening van het beleid uiteindelijk belandt bij steden als Amsterdam.

door Madelief van Dongen

Drukte is niks nieuws in het Wereldhuis, een inloophuis voor ongedocumenteerden in de Amsterdamse binnenstad. Het afgelopen jaar schuurde de locatie al tegen de grenzen van haar capaciteit. Medewerkers zagen een forse toename van het aantal mensen dat op straat sliep en dus ook meer mensen die hulp zochten.

Het baart coördinator Pablo Eppelin Ugarte grote zorgen. Met de ingang van het nieuwe Europese migratiepact verwacht hij namelijk nóg meer drukte bij de dagopvang aan de Nieuwe Herengracht. “De gevolgen van deze Europese regels worden zichtbaar op de straten van Amsterdam,” zegt hij.

Detentiecentra

Het nieuwe migratiepact is de grootste hervorming van het Europese asiel- en migratiestelsel in een kwart eeuw. Asielzoekers uit ‘veilige landen’ moeten hun asielverzoek voortaan buiten Europa afwachten, in speciale detentiecentra aan de buitengrenzen. Afgewezen asielzoekers moeten meteen terug naar het land van herkomst. De onbeperkt houdbare verblijfsvergunning wordt afgeschaft en het wordt moeilijker om gezinsleden van vluchtelingen te laten overkomen.

De bedoeling van het EU-pact is dat aanvragen veel sneller zullen worden afgehandeld. Waar asielzoekers bij de IND voorheen een medisch onderzoek, rusttijd en direct een advocaat kregen, is dat nu niet meer verplicht. Critici wijzen op het gevaar van onzorgvuldige procedures en de gevolgen die dat kan hebben – vooral op straat en bij lokale voorzieningen zoals nachtopvangen of inloophuizen in Amsterdam.

De snelheid in de afhandeling kan leiden tot fouten en meer onterechte afwijzingen, vermoedt Myrthe Wijnkoop, migratie- en asielexpert bij Vluchtelingenwerk. “De verwachting is dat er meer mensen zonder recht op opvang komen, die niet terug kunnen naar hun land van herkomst en op straat belanden.”

Strengere controle

Eppelin Ugarte van het Wereldhuis zag de laatste jaren al een stijging van het aantal ‘Dublinclaimanten’ in Amsterdam. Dat zijn mensen die Europa binnenkwamen via een ander EU-land, bijvoorbeeld Griekenland of Hongarije, en vervolgens naar Nederland doorreisden. Volgens de Dublinregels moesten zij binnen achttien maanden worden teruggestuurd. Als iemand na die tijd niet was overgedragen, kon een vluchteling alsnog ergens anders asiel aanvragen, bijvoorbeeld in Nederland.

Onder het nieuwe pact zal strenger worden gecontroleerd: asielzoekers kunnen tot drie jaar later alsnog worden teruggestuurd. Eppelin Ugarte denkt dat mensen daardoor langer en vaker onder de radar zullen blijven – bijvoorbeeld queer mensen die niet veilig zijn in een land als Hongarije. “We zien nu vaak dat mensen anderhalf jaar onderduiken in Amsterdam, tot hun Dublinclaim vervalt. Deze groep belandt regelmatig op straat en heeft geen recht op opvang. Ze zijn kwetsbaar en onder het nieuwe pact wordt die periode twee keer zo lang.”

Het pact heeft niet alleen gevolgen voor toekomstige vluchtelingen. Sterker, asielzoekers die al in Amsterdam zijn, trekken aan het kortste eind: nieuwe gevallen gaan voor en de oudere aanvragen – 54.000 in totaal – belanden onder op de stapel. Asielminister Bart van den Brink (CDA) en de IND stellen dat de wachtlijst pas over drie jaar is weggewerkt.

Inburgeringstrajecten

In Amsterdam wonen veel asielzoekers jarenlang in de noodopvang die eigenlijk bedoeld is voor een aantal maanden. Daar hebben ze te maken met schrale woonomstandigheden en een uitputtende verveling. Eerder schreef Het Parool over hoe het lange wachten leidt tot incidenten, suïcidale gedachten en zelfmoordpogingen – die soms daadwerkelijk lukken.

Bovendien krijgen vluchtelingen vanaf vorige week geen verblijfsvergunning voor onbepaalde tijd meer, ook als ze de afgelopen jaren hebben ingezet op inburgeringstrajecten en taallessen. “Dat werkt de integratie tegen,” stelt Maartje Terpstra, asieladvocaat in Amsterdam. “Ze kunnen geen hypotheek krijgen, geen arbeidscontract voor onbepaalde tijd. Dat werkt enorm demotiverend en heeft een mentale weerslag.”

De gevolgen van lange wachttijden in de asielketen bleken ook deze maand, toen winkeliers en beveiligers in Amsterdam alarm sloegen over steeds meer en steeds gewelddadiger dieven. De daders, vaak jonge asielzoekers uit voornamelijk Syrië, dreigen, intimideren, vernielen en vallen soms aan met wapens, berichtte Het Parool.

Wijnkoop (Vluchtelingenwerk) vreest in de toekomst meer van zulke vraagstukken in de stad. “Het gaat om jonge alleenstaande vluchtelingen, door steeds strengere regels vaak zonder perspectief op een verblijfsstatus. Ze moeten jarenlang wachten, kunnen niet naar school en ook niet terug naar hun land van herkomst. Als stad moet je gaan nadenken: wat zijn werkbare oplossingen voor hen en de andere inwoners?”

– – –

www.parool.nl/amsterdam/meer-mensen-op-straat-en-drukte-bij-de-opvang-dit-kan-het-europese-migratiepact-volgens-critici-betekenen-voor-amsterdam

= = =

Uit het coalitieakkoord Amsterdam 2026-2030 PRO Amsterdam en D66 Amsterdam

te vinden op: https://www.amsterdam.nl/bestuur-organisatie/college/

halverwege de pagina staat de link naar het coalitieakkoord in PDF (70 pag.)

p. 24:

2.6 Ruimte voor vluchtelingen en ongedocumenteerden

Onze stad is gevormd door migratie. Al eeuwenlang komen mensen uit alle windstreken om hier een gelukkig bestaan op te bouwen. Wij zetten menselijkheid centraal. Waar anderen groepen tegen elkaar opzetten kiezen we in Amsterdam voor verbinding. Mensen die gevlucht zijn moeten goed worden opgevangen en een waardig bestaan kunnen opbouwen in de stad. Voor ons is geen Amsterdammer illegaal, en daarom zorgen we dat Amsterdammers zonder papieren ook mee kunnen doen. Hierbij zijn we extra waakzaam voor de onderdrukking en het misbruik waar mensen zonder papieren mee te maken kunnen krijgen. Ook hebben wij oog voor de oplopende stigmatisering van jonge mannen met een niet-westerse achtergrond.

Dit gaan we doen

× We zorgen dat vluchtelingen die in Amsterdam worden opgevangen, mee kunnen doen. We maken taal, onderwijs (inclusief burgerschap) en werk vanaf dag één mogelijk voor nieuwkomers.

× We breiden de Amsterdamse pilot ‘asielzoekers aan het werk’ uit tot een Amsterdams pact; met afspraken tussen de gemeente, COA, onderwijs- instellingen, UWV en werkgevers.

× We hebben extra aandacht voor de opvang van kwetsbare vluchtelingen en vluchtelingen met een LHBTIQIA+ achtergrond.

× We verkennen hoe we werkgevers kunnen verplichten huisvesting en taalonderwijs voor buitenlandse werknemers goed te regelen. Daarbij werken we samen met omringende gemeenten en de regio, waar de bedrijven met veel arbeidsmigranten vaak gevestigd zijn.

× We onderzoeken of het noodzakelijk is om naast de vergoedingen uit het CAK aanvullende vergoedingen van zorg nodig zijn om de verslechtering van de positie van ongedocumenteerden met een ernstige zorgvraag te voorkomen.

× We onderzoeken hoe mensen zonder papieren toegang kunnen krijgen tot de voedselbank.

× In het contact met ongedocumenteerden maken we duidelijk dat iedereen die in Amsterdam is kan rekenen op de mogelijkheid een klacht te doen bij de ombudsman en kinderombudsman. We vragen ombudsman en Kinderombudsman extra aandacht te hebben voor de positie van ongedocumenteerden.

Dit blijven we doen

× De 24-uursopvang voor ongedocumenteerden blijft bestaan. De maximum-termijn voor opvang van anderhalf jaar wordt losgelaten en in plaats daarvan wordt maatwerk geboden.

× We gaan door met het Programma Ongedocumenteerden Amsterdam. We versterken hier binnen de positie van vrouwen en zorgen dat zij ook meer zichtbaar worden voor hulpverlening.

× Geen mens illegaal. We straffen niemand voor het hebben van geen papieren en gaan ze ook niet met dat doel opsporen. We verzetten ons tegen strafbaarstelling van illegaliteit, omdat die niet past bij een humane benadering van mensen in kwetsbare situaties. Als er toch een wet komt die mensen zonder papieren strafbaar maakt, zullen wij deze wet geen prioriteit geven in de uitvoering.

× Amsterdam blijft investeren in opvang voor ongedocumenteerde mensen, juridische en maatschappelijke ondersteuning en intensiveert dit wanneer de strafbaarstelling onrechtmatig verblijf het bestaan voor mensen nog moeilijker maakt. Den Haag moet dit betalen, maar als zij laten afweten doet Amsterdam dit zelf.

× We gaan in gesprek met de politie om te zorgen dat ongedocumenteerde mensen veilig aangifte kunnen doen. “De gemeente moet haar rol pakken om te zorgen dat ongedocumenteerden wel naar de politie gaan wanneer ze slachtoffer van een misdrijf zijn.” – Stadsgesprek

—————————- aanvullende passages uit het Coalitieakkoord ————–

p. 8 – 1. Een thuis in de stad

… het besef dat wonen een basisrecht is…

Iedereen moet kunnen wonen in een betaalbare, passende woning, in buurten met goede voorzieningen en gelijke kansen.

Ons beleid is gebaseerd op het principe “Wonen eerst”: een passende woning biedt een veilige basis. Daarom blijven we werken aan het beëindigen van dakloosheid. Ook voeren we een kinderrechtentoets in bij grote veranderingen in het woonbeleid, omdat kinderen vaak het hardst worden geraakt door de wooncrisis.

p. 9 – 1.1 Betaalbaar en passend wonen

We blijven statushouders met voorrang huisvesten en zorgen dat de achterstand niet verder oploopt.

p. 11 – in par. 1.3 – Compleet bouwen voor iedereen

We zetten vol in op de 1.500 ingeplande tijdelijke woningen en maken plannen voor 1000 extra tijdelijke woningen. Deze woningen gebruiken we ook voor mensen die tijdelijk in de knel zitten, zoals gescheiden ouders en (dreigend) economisch daklozen. Als onderdeel hiervan bouwen we een locatie met onzelfstandige woonplekken voor spoedzoekers zoals jongeren, studenten, Oekraïners, statushouders en economisch daklozen. Samen met zorgpartijen ontwikkelen we een programma dat bewoners ondersteunt naar een permanente woonoplossing. Ook blijven we jongeren en statushouders in deze complexen huisvesten. Als door netcongestie permanente bouw vertraagt, schalen we tijdelijke woningen op. Deze periode maken we ook plannen voor een permanente locatie voor tijdelijke woonvragen.

p. 13 – 1.6 Een perspectief voor iedereen

We doen alles wat in onze macht ligt om dakloosheid te beëindigen en zorgen tot die tijd dat mensen zonder vast dak boven hun hoofd de juiste hulp krijgen. Daarbij hebben we speciale aandacht voor gezinnen: het is onacceptabel dat kinderen dakloos zijn. We staan voor snelle toewijzing van de woningen voor dak- en thuislozen volgens Wonen Eerst: geen verplichte opvang trajecten vooraf, maar direct een sleutel in handen.

Dit gaan we doen

× We voegen flexwoningen toe voor mensen die economisch dakloos zijn, waarbij we ook kijken naar onzelfstandige woningen. We ontwikkelen daarnaast nieuwe woonvormen voor mensen die dakloos zijn en voor wie regulier wonen in Amsterdam niet werkt, zoals tijdelijke woonplekken gericht op doorstroom naar een reguliere woning buiten de regio.

× Dakloosheid onder kinderen is onacceptabel en daarom een prioriteit. We zorgen voor systeem-doorbraken zodat er weer plekken in de opvang vrijkomen. Voor gezinnen in de noodopvang maken we het makkelijker om direct door te stromen naar een omslagwoning. Daarnaast creëren we inloophuizen voor vrouwen en kinderen zodat dakloze gezinnen snel in beeld komen en geholpen kunnen worden.

× We breiden het begeleidingsaanbod voor dak- en thuisloze mensen uit naar stadsdelen waar nog weinig aanbod is.

× Vaak worden dakloze jongeren nog niet goed erkend als dakloos, wat de aanpak moeilijk maakt. We gaan hier extra aandacht aan besteden, onder andere door het creëren van inloophuizen voor jongeren.

× We investeren in meer veldwerkers die actief contact zoeken met daklozen om hen uit de anonimiteit te halen en passende hulp te bieden. Dak- en thuislozen krijgen toegang tot onafhankelijke cliëntondersteuning.

× We pleiten bij het kabinet voor het wettelijk vastleggen van regiobinding, zodat iedereen ergens binding heeft en niet afhankelijk is van de gemeente met de ruimste voorzieningen.

× We schaffen voor de opvang panden aan zodat we zelf duurzaam plekken realiseren.

× We onderzoeken of regiobinding aan een kind kan worden gekoppeld, bijvoorbeeld via vier jaar inschrijving op een school, zodat dakloze gezinnen sneller een woning kunnen krijgen.

× Voor de groep arbeidsmigranten stimuleren we taaleducatie, omscholing en toeleiding naar tekortsectoren. Daarbij helpen we arbeidsmigranten die dat willen – bijvoorbeeld door gebrek aan perspectief – met het vinden van een plek elders.

Dit blijven we doen

× Voor mensen met complexe problemen op het gebied van verslaving en/of mentale gezondheid creëren we een prikkelarme opvanglocatie met dagelijkse begeleiding, naar voorbeeld van de Deense Skeave Huse.

× We zetten de huidige regeling van de winteropvang voort.

× We geven speciale aandacht aan doelgroepen in de opvang, waaronder gezinnen, vrouwen, jongeren en LHBTQIA+-personen. Waar mogelijk richten we specifieke afdelingen of vleugels in voor LHBTQIA+-personen.

p. 18 – 2. Kansengelijkheid centraal

In Amsterdam blijft iedereen welkom: hier zetten we menselijkheid centraal. Mensen die gevlucht zijn moeten goed worden opgevangen en een waardig bestaan kunnen opbouwen in de stad. Voor ons is geen Amsterdammer illegaal, en daarom zorgen we dat Amsterdammers zonder papieren ook mee kunnen doen.

[onderwijs, jeugd en jeugdzorg, sport, kunst&cultuur, hulp en zorg]

p. 24 – 2.6 Ruimte voor vluchtelingen en ongedocumenteerden

[zie hierboven]

p. 25 – Een stad van de toekomst

[duurzaamheid, groen]

p. 31 – Werk, ondernemen en bestaanszekerheid

p. 35 – in par. 4.4 Meedoen via werk en ontwikkeling

× Arbeidsmigranten krijgen betere bescherming. We gaan uitbuiting tegen en stimuleren goed werkgeverschap. We willen betere samenwerking met de Arbeidsinspectie voor een snelle en efficiënte aanpak van uitbuiting.

p. 38 – 5. De overheid als bondgenoot

p. 44 – 6. Vrij en veilig

Als internationale mensenrechtenstad nemen we verantwoordelijkheid. We zijn trots dat onze burgemeester voorzitter is van het Pact of Free Cities. We komen op voor mensenrechten, bieden een veilige haven aan mensen op de vlucht en beschermen het recht om te demonstreren.

Mensenrechten staan centraal, zowel lokaal als in onze internationale relaties. Daarom richten we ook ons inkoop beleid zo in dat we geen bedrijven steunen die bijdragen aan mensenrechtenschendingen.

We blijven het demonstratierecht actief faciliteren als fundament van onze democratie en zorgen dat mensen veilig en zichtbaar hun stem kunnen laten horen.

p. 46 – × We versterken interreligieuze netwerken om dialoog en samenwerking tussen verschillende geloofsgemeenschappen te bevorderen.

× We versterken onze rol in opvang en ondersteuning van mensen op de vlucht. We ondersteunen Oekraïeners in het behoud van de Oekraïense cultuur door de start van een Oekraïens cultuurcentrum.

× Amsterdam biedt bescherming aan dissidenten, journalisten en mensenrechtenactivisten die niet veilig zijn in hun land, en groeit uit naar een sanctuary city.

× Inclusie en antidiscriminatie worden collegebreed verankerd als leidend principe in beleid, uitvoering en dienstverlening. Alle portefeuillehouders dragen vanuit hun eigen domein verantwoordelijkheid voor het bevorderen van gelijke kansen, inclusie en het tegengaan van discriminatie.

× We vergroten de zichtbaarheid van de Palestijnse gemeenschap door ruimte te bieden voor ontmoeting, cultuur en dialoog.

× Er zijn volkeren die het recht missen zelf te mogen beschikken over hun taal, cultuur en identiteit. Zij hebben geen eigen staat, noch worden zij als minderheid in bestaande staten erkend of gerespecteerd. Deze ‘vergeten volkeren’ – zoals de Palestijnen, Koerden, Oeigoeren of de Kopten – worden dikwijls onderdrukt of leven in Diaspora. Met de huidige geopolitieke expansiedrift van machtige staten wordt hun lot kwetsbaarder en hun vrijheid van expressie beperkter. Om hen recht te doen en een plek te geven voor herdenking en viering richt het college een monument op om het zelfbeschikkingsrecht van volkeren te eren.

p. 48 – 6.4 – Vrouwenveiligheid

× We investeren in meer en betere opvangplekken voor slachtoffers en versterken organisaties zoals Veilig Thuis. Ook bouwen we de gespecialiseerde meidenopvang (ROSA) verder uit, met extra aandacht voor kwetsbare groepen. Vrouwen zonder verblijfsstatus worden beter beschermd en ondersteund, en we zetten ons in voor aanpassing van landelijke regels die hen afhankelijk maken van een partner.

p. 50 – 7. De stad in beweging

p. 54 – 8. Financiën en organisatie

p. 63 – bezuinigingen (‘Intensiveringen’):

Dakloosheid, opvang en ongedocumenteerden min 9 mljn p/jr in 2027, 2028, 2029, 2030

Pilot asielzoekers aan het werk min 1,5 p/jr in deze 4 jaren

Inzet voor mensenrechten -1,0 -0,6 -0,6 -0,6

= = =

Christelijke partijen zouden barmhartigheid moeten voorstaan, niet meegaan in de ophitserij tegen vluchtelingen, stellen Marjella Bronkhorst, Manuel Voordewind en Karine Godthelp van De Linkse Kerk.

in: Trouw – 18 mei 2026

Terwijl beelden van protesten tegen asielzoekerscentra het nieuws domineren, blijkt uit onderzoek van RTL Nieuws dat de meeste Nederlanders nog altijd vóór opvang van vluchtelingen zijn. Ook de spreidingswet kan rekenen op steun van een meerderheid. Dat is opvallend in een politiek klimaat waarin partijen elkaar proberen te overtreffen met almaar strenger asielbeleid, alsof medemenselijkheid een electorale zwakte is geworden.

Daarom is het des te schokkender dat de ChristenUnie haar koers op asielbeleid wijzigt en strengere maatregelen alsnog wil steunen. En dat nota bene aankondigt in De Telegraaf, een krant die al jaren grossiert in ophitsende taal over migratie en vluchtelingen, en waarin de onderbuik geregeld gevaarlijk bruin borrelt.

Dat het CDA al een tijd een flinke ruk naar rechts maakt op het asieldossier is geen verrassing meer. Ook de SGP bevindt zich al tijden ruim aan de rechterkant van het politieke spectrum op dit thema. Nu gaat ook de ChristenUnie definitief mee op deze rechtse golf.

Dit is een opvallende draai weg van waarden die de ChristenUnie eerder nadrukkelijk verdedigde. Waarden die nog luid klinken in haar achterban en Eerste Kamerfractie. De ChristenUnie is nu bereid ‘terugkeerfrustreerders’ strafbaar te stellen: mensen die volgens de partij hun terugkeer belemmeren en ‘keer op keer de wet ontduiken’. Zij benadrukt dat het niet gaat om strafbaarstelling van ‘eenieder’. Echter, in de praktijk betekent het dat mensen zonder papieren strafrechtelijk vervolgd kunnen worden vanwege hun verblijfsstatus. In de kern komt het neer op het illegaal verklaren van een mens en daar een straf op zetten. Het systeem is stuk omdat politici dat hebben laten gebeuren. Nu worden mensen het probleem verklaard.

Menselijke waardigheid centraal

Van christelijke politiek mag verwacht worden dat zij menselijke waardigheid centraal stelt, óók wanneer het gaat om mensen zonder papieren. Mensen die vaak al jarenlang in onzekerheid leven, raken zo verder gemarginaliseerd en ontmenselijkt. En daarmee voltrekt zich iets dat groter is dan een politieke koerswijziging: christelijke politiek dreigt haar christelijke kern te verliezen.

Wat blijft er over van christelijke politiek als de vreemdeling verwordt tot probleem dat opgelost moet worden? Het christendom kent geen angst voor de ander, maar staat voor radicale naastenliefde. De bijbelse boodschap is glashelder: de vreemdeling verdient bescherming, geen verdachtmaking. Die overtuiging leeft breed in Nederlandse kerken: de recente uitspraken van bisschop De Korte en scriba van de PKN Van Ekris rondom de strafbaarstelling van illegaliteit zijn duidelijke voorbeelden.

Het wringt dat partijen die zich expliciet op christelijke waarden beroepen aansluiten bij een politiek van afschrikking, beperking en wantrouwen. Alsof barmhartigheid alleen nog mag bestaan zolang peilingen het toelaten.

Waarden als menselijke waardigheid, solidariteit, eerlijke verdeling en bescherming van kwetsbaren worden op dit dossier momenteel beter in de praktijk gebracht aan de linkerkant van het politieke spectrum dan door christelijke partijen. Omdat juist op links nog de overtuiging klinkt dat ieder mens telt, ook als die mens arm, vreemd of gevlucht is. Dwars tegen de huidige tijdgeest in. Is dat niet christelijker dan meebewegen met de tijdgeest?

Weerloze waarden

Alles van waarde is weerloos, schreef Lucebert. Wij zouden eraan willen toevoegen: ook waarden zijn weerloos. Christelijke waarden mogen niet verweesd raken van de christelijke politiek. Als christelijke partijen hun bestaansrecht willen bestendigen, mogen zij waarden als barmhartigheid, gerechtigheid en menselijke waardigheid niet te grabbel gooien.

Juist nu onze democratische rechtsorde onder druk staat en geweld en intimidatie rond asielopvang toenemen, moeten christelijke partijen pal staan voor menselijke waardigheid en de rechtsstaat. Wie nu buigt voor de hardste stemmen, legitimeert een politieke cultuur waarin intimidatie de norm wordt.

– – –

www.trouw.nl/opinie/opinie-ook-de-christenunie-gaat-nu-mee-op-de-rechtse-golf

= = =