16 januari: Tijd voor een update van het bondgenootschap Stop de Asielwetten. De Eerste Kamer kwam deze week namelijk terug van reces en houdt volgende week dinsdag 20 januari een technische briefing over de wetsvoorstellen.

Kaartenactie Eerste Kamer
Jullie hebben massaal kaarten geschreven aan Eerste Kamerleden. Veel dank aan iedereen die al online of fysiek heeft meegedaan!
De eerste lading kaarten is gesorteerd en en maandag afgeleverd in Den Haag. Eerste Kamerleden troffen na het reces hun postvakken meteen goed gevuld met jullie persoonlijke berichten en onze gezamenlijke oproep: stem tegen de onmenselijke, onrechtvaardige en onuitvoerbare asielwetten! 
En we gaan nog even door… Heb je nog geen kaartje gestuurd of wil je er nog een schrijven? Dat kan nog tot en met 31 januari op de website van Amnesty.

http://www.amnesty.nl/acties/gk-eerste-kamer-asielwetten

Delen = nog altijd lief
We willen natuurlijk dat zoveel mogelijk mensen een kaartje aan een senator schrijven. Daarom roepen we nogmaals op om de actie met je achterban, vrienden en familie te delen. Alles wat je nodig hebt om zelf een bericht te maken, vind je in deze toolkit. Of deel eenvoudig de oproep van ASKV op Instagram en Linkedin. Alvast bedankt!

Petitieaanbieding VluchtelingenWerk
Aanstaande dinsdag 20 januari gaat het gebeuren: bondgenoot VluchtelingenWerk biedt namens ruim 116.000 ondertekenaars de petitie aan met de oproep: stem tégen de onmenselijke asielwetten. Dat geluid is nu belangrijker dan ooit.
De wetten zijn schadelijk voor de hele samenleving, maar in de eerste plaats voor duizenden vluchtelingen en ongedocumenteerden. Als de Eerste Kamer instemt, worden zij direct hard geraakt. De nieuwe regels gaan namelijk meteen in. Dat betekent nóg meer onzekerheid voor mensen die al jaren in de wachtstand staan. En voor wie al lang wacht op gezinshereniging, kan het betekenen dat zij hun partner of kinderen nooit meer terugzien. Dit mag niet gebeuren.  

Heb je nog niet getekend? Dat kan alsnog! Ga naar https://www.vluchtelingenwerk.nl/nieuws-en-kennis/artikelen/samen-actievoeren-eerste-kamer-stop-de-asielwetten

Update van de lobbygroep 

Vanuit de lobbygroep zijn we de afgelopen periode intensief bezig geweest met het opstellen van een technisch-juridisch stuk. Daarin brengen we alle kernkritiek op de strafbaarstelling van onrechtmatig verblijf en de novelle samen.

We putten onder meer uit analyses en input van Cleerdin & Hamer, De Brauw Blackstone Westbroek, Prakken d’Oliveira, prof. dr. P.E. Minderhoud e.a. Het stuk brengt de juridische risico’s, uitvoerbaarheidsproblemen en overige bezwaren in samenhang in kaart, met het oog op de behandeling in de Eerste Kamer. We willen het stuk volgende week met de senatoren delen.

= = =

Maandag 15 december waren we in Den Haag. We deelden er onze zorgen en bezwaren met Tweede Kamerleden en journalisten. Helaas heeft dit niet genoeg kamerleden van gedachten doen veranderen, want donderdag verwierp de Tweede Kamer het amendement om de strafbaarstelling van ongedocumenteerd verblijf te schrappen.

Daarmee kiest de meerderheid van de Tweede Kamer er bewust voor om mensen die hier wonen en werken straks strafbaar te maken puur vanwege het feit dat ze bestaan. Dat deze beslissing is genomen ondanks brede kritiek van organisaties die ermee te maken krijgen, maakt het extra pijnlijk. Zorgen van gemeenten, de IND en Dienst Terugkeer en Vertrek, de politie, zorgorganisaties, kerken, de Nederlandse Orde van Advocaten en de Raad van State worden door de Kamer genegeerd. De mogelijke strafbaarheid van hulpverlening is bovendien, ondanks de novelle, nog altijd niet uitgesloten.

Maar dit gaat ook om een grotere keuze over wat voor land wij willen zijn. Een land waarin we de democratische rechtsstaat beschermen of een land waarin wij politiek bedrijven ten koste van kwetsbare mensen. Een meerderheid van de Tweede Kamer kiest nu voor het laatste.

Wij maken ons zorgen over de gevolgen van deze wet voor mensen zonder geldige verblijfspapieren, en voor Nederland. Daarom gaan we door!

Stuur een kaart aan de Eerste Kamer!
De Eerste Kamer is nu aan zet: op 20 januari is een technische briefing gepland. De stemming zal niet lang daarna volgen. Wij roepen senatoren op om tegen de onmenselijke, onrechtvaardige en onuitvoerbare asielwetten te stemmen. Laat ook weten dat je het niet eens bent met de asielwetten. Onze oproep: stem tegen strafbaarstelling en voor menselijkheid!

Iedereen kan online een kaartje schrijven aan een senator met een persoonlijke boodschap voor het nieuwe jaar. Wij bezorgen je kaart bij de Eerste Kamer. Doe je mee?

https://www.amnesty.nl/acties/gk-eerste-kamer-asielwetten

Delen = lief
We willen natuurlijk dat zoveel mogelijk mensen een kaartje aan een senator schrijven. Daarom vragen we je de actie te delen met je achterban, vrienden en familie. Alles wat je nodig hebt, vind je in deze toolkit. Alvast bedankt! 

= = =

Woensdag 28 januari

Namens Stichting IHLIA en Here to Support nodigen we je van harte uit voor een inspirerende avond rondom de lhbti-asielprocedure in Nederland. Met dit programma openen we het laatste deel van de tentoonstelling “(Un)Documented: queer refugees in the Netherlands”.

Tijdens deze avond gaan we in gesprek met ervaringsdeskundigen en onderzoekers over de ontwikkeling van de lhbti-asielprocedure: van de eerste erkenning van het asielrecht voor de LHBTIA+ community tot de situatie van nu. Hoewel er in de afgelopen 50 jaar veel vooruitgang is geboekt, staan vluchtelingen en de NGO’s die hen ondersteunen nog altijd voor grote uitdagingen.

Het programma wordt omlijst met muziek (een van de LVVdeelnemers) en we sluiten af met een gezellige borrel.

Bezoek de tentoonstelling “(Un)Documented: queer refugees in the Netherlands” op de derde verdieping van OBA Oosterdok bij IHLIA.

IHLIA LGBTI Heritage – het LHBTIA+-archief van Nederland – laat hieraan de hand van uniek archiefmateriaal zien hoe de procedure door de jaren heen is veranderd. Samen met Queer to Support, de queer community van Here to Support werkte IHLIA samen om de hedendaagse context te bevragen. De community van Queer to Support deelt hun verhalen en ervaringen via foto’s, video’s, audio en zelfgemaakte werk.

We horen graag of je erbij bent, meld je aan via aanmelden@ihlia.nl. 

(Un)Documented: queer refugees in the Netherlands

28 januari 2026, 19:00 – 20:30 uur

OBA Oosterdok, Theater Zaal, 6e Verdieping

RSVP: aanmelden@ihlia.nl

= = =

Buurtbewoners en naasten herdachten woensdag Mohammed en Mohammad, de twee jonge asielzoekers die op nieuwjaarsdag in het Amsterdamse Piet Wiedijkpark in Nieuw-West werden doodgeschoten. ‘Dit raakt heel het stadsdeel.’

door Wouter Laumans en Paul Vugts – Parool – 7 januari 2026

Enkele tientallen buurtbewoners steken deze woensdagnamiddag een kaarsje op in de Sloterkerk. Ze staan tijdens een ‘stiltemoment’, letterlijk, stil bij de moord op de Syrische tieners Mohammed en Mohammad, 16 en 18 jaar jong, die op nieuwsjaarsdag werden doodgeschoten op een bruggetje in het Piet Wiedijkpark. Ze kwamen uit Raqqa en Dera en woonden in het asielzoekerscentrum (azc) voor ‘alleenstaande minderjarige vreemdelingen’ even verderop aan de Sloterweg. Een van de slachtoffers wordt in Amsterdam begraven, de ander in Syrië.

‘Verdienen herdenking’

“In overleg met het azc hebben we de kerk opengesteld, omdat je mag denken wat je wilt, maar dit geweld mag zulke jonge jongens nooit treffen,” zegt voorzitter Maria van der Heiden van de kerkenraad.

“Deze jongens, kinderen nog, vluchtten hierheen voor een beter leven, en dan treft ze dit,” zegt buurtbewoonster Hélène de Bruine, ook van ChristenUnie Amsterdam. “We hebben hier in de omgeving al heel veel meegemaakt, van liquidaties tot onrust onder jongeren. Dit is de zoveelste keer. Wij willen tegenwicht bieden aan de negativiteit op sociale media over deze jongens. Zij verdienen een herdenking.”

Martje Postma woont vlak bij de moordplek in het park. “We weten nog heel weinig, eigenlijk niet eens wie we precies herdenken, maar we vonden als buurtbewoners dat we dit stiltemoment moesten organiseren in de kerk die het dichtst bij het azc ligt waar de jongens woonden.”

Bestuurder Nazmi Türkkol (D66) van stadsdeel Nieuw-West: “Die jongens hebben zó veel kilometers gereisd om hier een veilig heenkomen te vinden, en dan dit. Verschrikkelijk om zo je jonge leven te verliezen. Dit raakt de bewoners, en heel het stadsdeel.”

Onderzoek in volle gang

“Vreselijk wat hier met deze jongens is gebeurd,” vindt ook Maikel van Leeuwen, buurtbewoner en bij de komende raadsverkiezingen kandidaat voor de nieuwe lokale partij Namens Amsterdammers. “Het laat weer zien dat de gemeente geen grip krijgt op de azc’s en de bewoners. Als het misgaat, zie je het stadsbestuur hier niet.”

In het park hebben enkele naasten van de slachtoffers en buurtbewoners wat extra bloemen gelegd aan weerszijden van het bruggetje waar de jongens overleden. Aan een hek hangt een Syrische vlag, op de brug branden buitenkaarsen.

Tussen de bloemen ligt één nieuw kaartje. Het is van het Team Criminele Inlichtingen van de recherche. In Nederlands en Engels roept de geheime dienst kennissen, schoolgenoten of buurtgenoten op ‘anoniem te praten’ als ze wat weten over de jongens of de fatale schietpartij. Op het pad langs het bruggetje en op de brug verderop staan informatiewagens met de heldere boodschap: ‘Twee tieners overleden na schietincident Piet Wiedijkpark. Getuige of beeld? Bel 0900-8844.’

Het is duidelijk: het onderzoek is nog in volle gang.

——-

www.parool.nl/misdaad/kaarsjes-in-de-kerk-en-bloemen-in-het-park-voor-vermoorde-syrische-asielzoekers

= = =

In een boek over zijn ervaringen als COA-medewerker schetst organisatieadviseur Robert Paul Schwippert wat er schort aan het asielstelsel: het jaagt passiviteit aan. ‘Mensen worden lui en futloos. Het licht in hun ogen gaat uit.’

door Bas Soetenhorst – het Parool – 12 januari 2026

“Het begon uit nieuwsgierigheid. Die sloeg om in betrokkenheid en eindigde in activisme.”

Zo beschrijft Robert Paul Schwippert het proces dat hij doorliep als medewerker van het COA, het Centraal Orgaan opvang asielzoekers, dat verantwoordelijk is voor de huisvesting en begeleiding. De 64-jarige organisatieadviseur, die de afgelopen 25 jaar in binnen- en buitenland talloze directies van grotere en kleinere bedrijven begeleidde en adviseerde, aanvaardde daarvoor een functie waarvoor hij eigenlijk overgekwalificeerd is. Als ‘casemanager’ begeleidt hij asielzoekers in een azc in Almere vanaf hun aankomst tot hun vertrek uit de opvang.

“Iedereen heeft een mening over het asielstelsel, maar wat weten mensen er werkelijk van? Ikzelf had ook maar weinig benul. Om dat te veranderen ben ik bij het COA gaan werken.”

‘Van de boardroom naar de werkvloer’ noemt Schwippert dat in het deze zaterdag in Amstelveen gepresenteerde boek dat hij schreef over zijn ervaringen van de voorbije anderhalf jaar.

“Ik kwam er snel achter dat de situatie voor asielzoekers veel complexer is dan ik dacht. Het eindeloze wachten, de beperkingen om te kunnen werken. Jongeren die vanaf hun achttiende in een regulier azc belanden, waar ze niemand kennen, terwijl geen school ze aanneemt, want hun Nederlands is niet goed genoeg.”

“Of mensen die na een gevaarlijke reis in Ter Apel aankomen met het idee: nu begint mijn toekomst. Ik herinner me iemand die zes talen spreekt en dacht: ik kan overal tolken of anderszins helpen. Maar vrijwilligerswerk komt onvoldoende van de grond, mensen belanden op een verkeerde unit met overlastgevers. Ze vinden geen werk en na een half jaar zeggen ze: ik ga naar een psycholoog, want ik voel me niet goed.”

“Dat is wat wij aanrichten met ons asielstelsel; als je al geen trauma hebt als je hier arriveert, is de kans groot dat je dat alsnog oploopt door ons opvangstelsel. We schieten in onze eigen voet. Mensen worden lui en futloos. Het licht in hun ogen gaat uit.”

Dat is een onthutsende conclusie, dat de opvang zelf traumatisch kan uitpakken.

“Ik ben geen arts, dus niet bevoegd tot een medische kwalificatie. Maar gisteren kreeg ik nog een appje van iemand die schreef: ik voel me geen mens meer zo.”

U pendelt in uw boek op en neer tussen begrip en frustratie. Op een gegeven moment verzucht u gekscherend: de volgende verkiezingen stem ik PVV.

“Het begrip is groter dan de frustratie. Maar er is een groep die niets wil. Een kleine minderheid, maar toch. Die helpen we net zo goed als de welwillenden. Waarom krijgt iemand die zich perfect gedraagt niet sneller een huis dan iemand die overlast veroorzaakt? En als je de taal niet wil leren, waarom heeft dat dan geen enkele consequentie?”

Wat opvalt is de geringe slagkracht van de gemiddelde COA-medewerker, bijvoorbeeld bij het zoeken naar werk.

“Dat is erg kort door de bocht, maar in het begin was ik verbaasd over het gebrek aan structuur. Inmiddels zijn er bij mij in Almere betere contacten met bedrijven, maar ik had verwacht dat er landelijke afspraken zouden zijn met ketens. Het maakt heel erg uit of je in een azc zit in Amsterdam, waar de mogelijkheden voor het grijpen liggen qua werk, of ergens in the middle of nowhere zonder transport.”

“Maar het heeft ook te maken met wetgeving. Asielzoekers mogen het eerste halfjaar niet werken. Als je geen statushouder bent, moet je een soort werkvergunning aanvragen via het UWV – een ingewikkeld proces met ongewisse uitkomst. En asielzoekers worden vanwege het gebrek aan opvangplekken met grote regelmaat overgeplaatst naar een ander deel van het land. Dan ben je als werkgever opeens een werknemer kwijt. Allemaal redenen om geen asielzoeker in dienst te nemen.”

Het COA zit in een weinig benijdenswaardige positie.

“Het idee was ooit dat de IND binnen een paar maanden zou besluiten over een asielaanvraag. In die tijd verblijf je in een azc, daarna zorgen gemeenten voor een woning en inburgering. Tot zover de theorie. De IND-procedure is opgelopen tot zo’n anderhalf jaar, dus aan de voorkant zit het helemaal vast. Aan de achterkant ook: door gebrek aan huizen is er geen uitstroom. Het COA zit klem in het midden, terwijl de taak moeilijker is geworden. Mensen zitten veel langer in de opvang, er komen veel meer psychische problemen bij.”

“Woonbegeleiders die 27 of 28 jaar oud zijn met een mbo-opleiding moeten de gang van zaken in de noodopvang regelen, waar acht mensen met zes nationaliteiten in een kamer worden gestopt en conflicten krijgen. Daar mag de buitenwereld wel meer begrip voor hebben.”

Wat zijn de lichtpuntjes waarmee u voorkomt gedemotiveerd te raken?

“Dit boek is een poging de situatie te veranderen. Daarnaast kun je mensen ondersteunen door te laten merken dat je ze ziet. Zo heb ik onlangs een Syrische vrouw geholpen met de publicatie van een artikel over de positie van de alawieten.”

Was het ingewikkeld om toestemming van het COA te krijgen voor dit boek?

“Iedereen die ik vertelde van mijn voornemen te schrijven over wat ik mis zag gaan in de asielketen, voorspelde dat het COA dwars zou liggen. Maar het boek is er en ik ben nog in dienst. Mijn manager in Almere steunde me volledig en de afdeling communicatie en de directie vonden het ook goed dat dit verteld wordt. In elk azc ligt nu een exemplaar.”

Wat hoopt u te bereiken?

“Ik hoop op meer bewustwording, zodat Nederlanders meer geïnformeerd de discussie over migratie voeren. En ik hoop dat Kamerleden iets doen met mijn aanbevelingen.”

In de wachtkamer van de toekomst – Waarom ons asielsysteem anders moet. Robert Paul Schwippert, Van Gennep, € 22,50, 248 blz.

– – – – –

www.parool.nl/nederland/coa-medewerker-schreef-boek-over-zijn-ervaringen-opvang-van-asielzoekers-werkt-trauma-s-in-de-hand

= = =

Het ‘strengste asielbeleid ooit’ zal Amsterdam minder veilig maken, zeggen deze hulpverleners

Maandag buigt de Tweede Kamer zich over de strenge nieuwe asielwet die stelt dat illegaal verblijf in Nederland strafbaar wordt. Drie Amsterdamse hulp- en zorgverleners over de gevolgen van die mogelijke strafbaarstelling. ‘Ik kan me niet voorstellen dat onze ouderen met een rollator naar de gevangenis moeten.’

door Madelief van Dongen – Parool – 11 december 2025

‘Gaat de politie in de buurt van onze praktijk staan om te kijken wie er binnenloopt?’

Steffie Jansen is straatarts en medisch manager bij de Kruispost, een medische post voor onverzekerden

“Bij de Kruispost komen jaarlijks zeker vierduizend unieke patiënten die ongedocumenteerd zijn. Ik merk nu al onrust, want veel mensen zijn op de hoogte van de ontwikkelingen. Ze werken in de schoonmaak of in een nagelstudio, praten erover, kijken het nieuws. Maar er zijn ook mensen die zich er niet mee bezighouden. Zij spreken geen Nederlands of Engels en bewegen zich volledig onder de radar.”

“Eigenlijk zijn alle ongedocumenteerden altijd bang om door politie te worden aangesproken, in vreemdelingendetentie te komen en te worden uitgezet. De wet is nog niet ingegaan, maar ik hoor wel dat de politie vaker woningen betreedt bij bijvoorbeeld verdenkingen van illegale onderhuur. Dat zorgt ervoor dat mensen nog banger worden en minder snel naar inloophuizen of ziekenhuizen gaan.”

“We weten nog niet wat het voor zorgverleners gaat betekenen als ongedocumenteerd zijn strafbaar wordt. Misschien gaat de politie in de buurt van onze praktijk staan om te kijken wie er binnenloopt. Kunnen we iemand dan nog wel veilig op spreekuur uitnodigen? Of moeten we er vaker voor kiezen om geen lichamelijk onderzoek te doen, maar een telefonische afspraak te plannen? Is een medische situatie ernstig genoeg om iemand in gevaar te brengen? Dat zijn overwegingen die je normaal nooit zou hoeven maken en dat betekent dat we ons werk minder goed kunnen doen.”

“Stel dat ik iemand doorverwijs naar een revalidatiekliniek en de politie loopt daar binnen, vraagt een lijst van ongedocumenteerden op en licht die mensen vervolgens van hun bed. Dat klinkt dramatisch, maar dit zijn de praktijken waar deze wet mogelijkheden voor biedt. Er wordt steeds gezegd: geen zorgen, zo gaan we ’m niet uitvoeren. Maar waarom moet die verscherping in de wet er dan komen?”

“Als zorgverlener vind ik dat we moeten kijken naar waaróm mensen door het net vallen. Ongedocumenteerden zijn niet alleen jonge mannen die op straat overlast veroorzaken. Het zijn kinderen die in Nederland zijn geboren, ouderen die hier al decennia wonen. Er zou juist meer zorg en psychologische begeleiding moeten zijn.”

‘Mijn cliënten zijn geen criminelen; ze hebben hard gewerkt en bijgedragen aan de maatschappij’

Karolina Augustyn is maatschappelijk werker bij De Regenboog Groep

“Bij de 24 uursopvang hebben we 35 bedden voor kwetsbare ongedocumenteerden. Dat zijn arbeidsmigranten die tientallen jaren in Nederland zijn, zwart hebben gewerkt en niets hebben opgebouwd. Als ze oud en ziek zijn, komen ze op straat terecht.”

“Als hulpverleners moeten we soms toveren. Vaak hebben onze cliënten geen familie en plek om naar terug te keren. Soms lukt het om een verzorgingsplek te regelen voor iemand zonder papieren. Maar vaker kunnen we iemand alleen helpen om weer stabiel te worden, bijvoorbeeld door een bezoek aan de huisarts of psychiater te plannen. Daarna belandt die persoon weer op straat.”

“Deze wet stigmatiseert en draagt bij aan een negatief beeld. Mijn cliënten zijn geen criminelen. Ze hebben hard gewerkt en bijgedragen aan de maatschappij: als oppas, in de schoonmaak, in winkels. Ik kan me niet voorstellen dat onze ongedocumenteerde ouderen met een rollator naar de gevangenis moeten, enorme boetes krijgen of op het vliegtuig worden gezet. Mijn cliënten zijn nu al angstig, onzeker en soms paniekerig. Je kunt je toch niet voorstellen dat iemand na dertig jaar wordt teruggestuurd? Dat is hun grootste nachtmerrie.”

“De onzekerheid en het gebrek aan perspectief nemen door deze wet toe. Ongedocumenteerde mensen worden kwetsbaarder omdat ze minder snel aankloppen voor hulp. Ook als hulpverlener ben ik bezorgd. Hoe ga ik een veilige plek en de juiste begeleiding bieden? Cliënten zullen ons eerder wantrouwen, de vertrouwensband waar we zo hard voor hebben gewerkt zal worden beschadigd.”

“De asielwet heeft ook impact op Amsterdam. Ongedocumenteerde mensen zullen minder snel aangifte durven doen van mishandeling of verkrachting. Dat maakt de stad onveiliger. Ook arbeidsuitbuiting en de overlast van ongedocumenteerde daklozen met psychische problemen of verslavingsproblematiek zullen toenemen.”

‘De samenleving is gebaat bij goede zorg voor mensen met psychische klachten – met of zonder papieren’

Imma van Galen is psychiater voor ongedocumenteerden bij ARQ Nationaal Psychotrauma Centrum

“In mijn spreekkamer zie ik ongedocumenteerde mensen met een posttraumatische stressstoornis, ptss. Ze zijn bijvoorbeeld getraumatiseerd tijdens een oorlog in hun thuisland of tijdens hun vlucht naar Nederland.”

“Toegang tot zorg is moeilijk voor deze groep. Mensen blijven onder de radar, want ze willen niet in vreemdelingendetentie belanden. Sommigen weten niet eens dat er zorg voor hen beschikbaar is. Anderen hebben een vertekend beeld van de geestelijke gezondheidszorg. Ze denken dat je daarvoor waanbeelden moet hebben of dat de ggz gelijkstaat aan een spuit in je bil. Ze herkennen hun eigen klachten niet als ptss.”

“In mijn spreekkamer merk en hoor ik nu al dat mensen angstig zijn over de nieuwe asielwet. Ze hebben vragen: hoe gaat het straks met mijn medische zorg? Wordt dat nog vergoed? Niet alleen de strafbaarstelling van ongedocumenteerden, maar ook de nieuwe regels over gezinshereniging en het algemene politieke klimaat geven stress. Mijn patiënten voelen dat ze niet welkom zijn, terwijl ze graag willen bijdragen aan de samenleving. De meesten hebben onveiligheid ervaren in hun herkomstland of tijdens hun vlucht. Dat werkt triggerend.”

“Een kwart van onze patiënten heeft in Nederland in vreemdelingenbewaring gezeten zonder strafbare feiten te hebben begaan. Een aantal van hen werd daar geïsoleerd. Uit onderzoek blijkt de impact van isolatie en gevangenschap op de psychische klachten van deze mensen: ze werden somberder, kregen stressklachten, durfden bijvoorbeeld niet meer met het licht uit te slapen. Velen werden suïcidaal. Ik zie bij veel van die mensen wantrouwen naar Nederland en naar hulpverleners. Ze denken: ik heb geen strafbare feiten begaan, ik besta gewoon, en op basis daarvan word ik als crimineel behandeld.”

“Als je psychotisch bent en niet wordt behandeld, is dat niet alleen slecht voor jezelf, maar óók voor de omgeving. De hele samenleving is erbij gebaat dat er goede zorg wordt geboden aan mensen met psychische klachten – met of zonder papieren.”

Strengste asielbeleid ooit

Wordt het strafbaar om illegaal in Nederland te verblijven? Maandag buigt de Tweede Kamer zich over een asielwet die ‘het strengste asielbeleid ooit’ mogelijk maakt.

Eerder dit jaar stemde een nipte meerderheid van de Kamer in met de wet, waarin ook het helpen van ongedocumenteerden strafbaar werd gesteld. Maar de christelijke partijen waren kritisch op het ‘medeplichtig maken’ van vrijwilligers die koppen soep uitdelen.

Demissionair minister David van Weel (Asiel en Migratie) paste de wet na advies van de Raad van State aan. De ChristenUnie kwam deze week met een voorstel om strafbaarstelling van illegaliteit helemaal uit de nieuwe asielwet halen. Als dat gebeurt, zal de wet in de Eerste Kamer ook makkelijker een meerderheid krijgen.

– – –

www.parool.nl/amsterdam/het-strengste-asielbeleid-ooit-zal-amsterdam-minder-veilig-maken

= = =